
Maar het rode zeilbootje had wel mijn interesse en stak mooi af tegen het beijsde landschap.

Het weggetje langs de vaart had ook een fijn aanzuigende werking in het beeld. Na eerst wat gepuzzel met de ondertekening in houtskool om alles in gewenste mate op het doek te krijgen kon ik aan de slag met een verse tube rode oker en ultramarijn als onder schildering.
Wie de tweede foto nu goed bekijkt, die een half-uurtje later is genomen, ziet dat de schaduw van de knotwilg richting de kijker is gedraaid.

Dan is het zaak om als schilder niet alles steeds om te gooien en met de schaduw mee te schilderen. Ik houd vast aan de eerst aangebrachte schaduw strepen en probeer me niet van de wijs te laten brengen door het veranderende licht. En nu wachten op de volgende vorst periode voor het geplande Damsterdiep met schaatsers.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten