Het nieuwe jaar brengt weer een vorst periode en nieuwe schilder kansen. Gisteren bijna de hele dag op het Paterswoldse meer doorgebracht met baantjes vegen en schaatsen. Vandaag ben ik het meer opgelopen en ben naast mijn eigen geveegde baantje gaan staan om de aankomende schaatsers te schilderen met tegenlicht.
Het vroor geloof ik een graadje of zes en er stond een zacht ijzig briesje.
Ik begon rond een uur of een en het was de bedoeling dat het tegen half vier klaar zou zijn.
Mijn ervaring is dat drie uur buiten in de kou bij minus zes te doen is. Voor mij is de dan de dag gelopen, want ga je daarna naar een warme ruimte dan krijg je een behoorlijke klap en wordt je rozig en komt van werken niet veel meer.
Als je goed kijkt spaar ik de hoofdfiguur uit. Dat betekent ook dat het uiteindelijke schilderij dit keer al "klaar" in mijn hoofd zat. Bij een duidelijk idee vooraf kan je sneller werken en recht op je doel af schilderen. De kou zorgt ook voor een niet denken maar doen houding. Toevallig ging collega schilder Marcel Duran verderop staan om twee kleinere doekjes te maken.
En stond Keimpe van der Kooi en eindje verderop te kleumen.
Altijd leuk! Buiten schilderen en vooral samen met anderen. Het kijken naar iemand die al wat langer schildert kan heel stimulerend zijn. Vandaag waren dat Joost Doornik en Marcel Duran. Je moet niet verwachten dat alles wat je ziet en wilt in één dag kunt, maar je gaat soms onverwacht vooruit. Behalve de kou ligt de uitdaging met winterlandschappen vooral in de kleuren en het licht. Om eens wat te noemen, je hebt meer aan blauw en roze dan aan wit. Zoals met alles is het vooral een kwestie van veel doen. Per schilder ervaring zie je je werk iets veranderen. Eerst heb je de neiging om felle kleuren te gebruiken, later leer je dat er juist veel kracht zit in de zachte nuance. Zo leer je elke dag wat bij. Je wilt op zo'n koude dag handschoenen aan en toch bewegingsvrijheid hebben om te schilderen. Halve handschoenen zonder vingers leken me ideaal. In theorie mooi maar in werkelijkheid worden die vingers toch te koud en stijf. Een betere oplossing zijn gewone soepele handschoenen. Gelukkig had Joost nog een rechterhandschoen bij zich. (Tip van Joost, raap een gevonden handschoen op doe hem in de wasmachine en gebruik hem bij het schilderen) 
Ik was tegen half vier klaar en moet later op het atelier nog eens kijken wat anders of beter kan.
Bij een opening van een expostie werd ik aangesproken door de partner van een goede klant. Ze had drie jaar geleden een bijna af schilderij gezien van het Noorderplantsoen met schaatsers. Het leuke van dit soort situaties is dat diegene soms een beter beeld heeft onthouden van een schilderij als de maker zelf. En dat zie ik ook als een soort kompliment. Het beeld wat je hebt geschapen heeft misschien meer indruk gemaakt op een toevallige kijker dan op je zelf. Toen ik het schilderij na enig zoeken had teruggevonden en aan de atelier wand had opgehangen begreep ik zelf niet waarom ik dit schilderij met veel potentie zo harteloos terzijde had geschoven. Het ging om bovenstaand schilderij.
Van dezelfde plek had ik vorig jaar ook schaatsers geschilderd. Zonder me bewust te zijn van de eerdere versie die op het atelier in de schappen stond. Toen ik de zonnige versie gisteren eindelijk had afgeschilderd en naast de recente versie had opgehangen viel me weer op hoe anders elke dag in ons land kan zijn. Het ene baad in een soort warme gloed en veel warme tonen met rode oker en gele okers en met sterk contrast in de schaduwen. De koele versie is meer tonaal met kleuren die op het palet dicht bij mekaar liggen
